Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl

Farug (18): 'Wat ik hier geleerd heb, zal ik nooit vergeten'

Als Farug acht jaar is breekt de oorlog uit in Syrië. Zijn ouders besluiten kort daarop om met hun drie kinderen weg te vluchten uit de stad Aleppo. Ze stranden in buurland Libanon, dat overspoeld wordt door Syrische vluchtelingen, die daar niet altijd even welkom zijn. Farugs kan er een tijd lang niet naar school. Een jongerencentrum in Beiroet komt op het juiste moment op zijn pad. Mede dankzij uw steun kan het goed komen met Farug.

De lange reis naar Libanon

Farug herinnert zich de twintig uur durende reis naar Libanon nog: “Dat was heel beangstigend en we zagen veel nare dingen onderweg. Mijn ouders moesten bij alle controleposten steeds betalen om erdoor te mogen. Toch ben ik blij dat mijn ouders dit gedaan hebben. Anders hadden mijn broers en ik nu in het leger gemoeten. Wij willen geen mensen doden.”

 

Syriërs gediscrimineerd bij huisvesting

Zijn vader zoekt in Beiroet allerlei baantjes waarmee hij de kost kan verdienen. “Hij werkt nu als meubelstoffeerder.” De eigenaar van het huis waar ze nu wonen, wil hen op korte termijn weg hebben. Farug: “Hij zegt dat hij daar zelf wil gaan wonen. Maar een ander huis vinden in een overvol Beiroet valt niet mee. De huurprijzen rijzen hier de pan uit. En lang niet alle Libanese huiseigenaren willen Syrische vluchtelingen als huurder, bijvoorbeeld omdat de buren klagen dat hun buurt achteruit gaat. Zie dus maar iets nieuws te vinden. Zodra mensen horen dat we uit Syrië komen, kan de huur ineens niet doorgaan.”

 

Zich leren uiten en school afmaken

Door alle problemen die het gezin ondervindt, kan Farug niet goed verder met school. “Het onderwijs hier sluit niet goed aan op wat ik in Syrië heb geleerd, en goed onderwijs is hier bovendien duur. Ik probeer nu via staatsexamens alsnog mijn middelbare school af te maken.” Als hij 15 is, komt Farug in aanraking met het jongerencentrum Manara in Beiroet. Al gauw voelt Farug zich daar op zijn gemak. Hij kan daar bijles krijgen, vindt er een luisterend oor en sluit vriendschappen. “Ik heb daar geleerd om mijn emoties beter te uiten, en kan er mijn creativiteit kwijt. Ik geniet enorm van tekenen en schilderen, maar ook van filmen en monteren. Ik help nu bij het maken van video’s voor de website van het jongerencentrum.” 

Komt alles goed?

Syrische jongeren zoals Farug dreigen zo nu en dan de moed te verliezen. “Ik zag het soms echt niet meer zitten.” Farug wil graag bedrijfskunde studeren, zijn broer en zus liever medicijnen. Het hangt soms van toeval af of zij die kans ook echt zullen krijgen. Wie vast blijft zitten in Libanon, zal het moeilijk krijgen. Farugs familie heeft geluk. Zij hebben inmiddels via de vluchtelingenorganisatie UNHCR een uitnodiging gekregen om naar Nieuw Zeeland te vertrekken. Helaas gooide corona roet in het eten. Als de grenzen weer opengaan, wil het gezin zo gauw mogelijk vertrekken. Zal alles goed komen? Voor Farug is die kans zeker aanwezig. “Waar ik ook terecht kom, wat ik hier in het centrum geleerd heb, zal ik nooit vergeten.” lacht hij dankbaar. 



Geef voor het werk van jongerencentrum Manara in Beiroet

Over dit project

In Bourj Hammoud, een overbevolkte en arme wijk in Beiroet, zijn de problemen niet te overzien. Geweld, verslaving, criminaliteit, werkloosheid en gebrek aan goed onderwijs ontneemt de jongeren die er wonen elk perspectief op een betere toekomst.
Was deze informatie zinvol?
We hebben je feedback ontvangen, dankuwel!

Om deze pagina verder te verbeteren zijn wij benieuwd waarom u deze pagina wel of niet zinvol vond. U kunt ons helpen door de onderstaande vragen in te vullen.

Mogen we je contactgegevens voor eventuele verdere vragen? (niet verplicht)

Andere verhalen

Uit dit project

Blijf op de hoogte van Kansen voor jongeren in achterstandswijk