Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl

Gezin uit Donetsk opgevangen in West-Oekraïne

Terwijl ruim 4 miljoen Oekraïners naar het buitenland gevlucht zijn, zijn meer dan 7 miljoen Oekraïners op de vlucht in eigen land. Verpleegster Irina ontvluchtte met haar zoon en dochter het geweld in Donetsk. In een opvanghuis in Transkarpatië vertelt ze haar verhaal aan de hulpverleners van Hungarian Interchurch Aid.

“De kinderen waren zó bang dat ze niet naar de toilet durfden. Toen besefte ik dat ik daar niet langer kon blijven.”

Irina (31), moeder van Tapolina (8) en Dimitro (5)

Eerste vlucht naar haar ouders

Irina (31) vertelt: “Ik ben hier met mijn zoon en dochter enkele weken na het uitbreken van de oorlog laat in de avond aangekomen na een lange uitputtende dag. We hadden ons huis in Donetsk twaalf dagen eerder verlaten. Daar zijn inmiddels hevige gevechten gaande. Mijn gezin is uiteen gerukt door de oorlog. Mijn man is geschiedenisleraar. Hij bleef achter om ons land te verdedigen, terwijl ik met mijn kinderen naar mijn ouders ging. Daar was geen schuilkelder om ons te verstoppen voor aanvallen. Onze zelfgemaakte schuilplaats van meubelstukken gaf ons die eerste dagen een gevoel van veiligheid. Maar toen we een bombardement de buurt hadden meegemaakt, beseften we dat deze “bescherming” volstrekt onvoldoende was. De eerste dagen vertelde ik mijn kinderen nog dat het onweerde, maar toen de bombardementen dichterbij kwamen begonnen mijn kinderen te schreeuwen. Ze weigerden nog uit hun schuilplaats te komen. Ze waren zó ontzettend bang dat zelfs niet naar de toilet durfden te gaan. Toen besefte ik dat ik daar niet langer met hen kon blijven.” 

Steeds weer verplaatsen op zoek naar veiligheid

Omdat haar ouders hun huis niet wilden verlaten, besloot Irina alleen met haar kinderen Tapolina (8) en Dimitro (5) op pad te gaan. “We zagen een tank aan het eind van de straat en we hoopten dat het leger ons dekking zou geven, terwijl we onderweg waren naar het officiële evacuatiepunt bij het ziekenhuis. Toen ik een lange rij auto’s met witte vlaggen voorbij zag komen, greep de kans om met dit konvooi mee te rijden. Ik stapte er met mijn kinderen in zonder te weten waar we heen zouden gaan. De auto bracht ons een dorp verderop. We moesten daar blijven omdat de benzine op was. Vijf dagen later bleken de Russen hier naartoe op te rukken, dus moesten we weer weg. We gingen naar het huis van een kennis, maar moesten daar weg toen hun eigen familie daar aankwam. Ik overlegde met mijn man. Hij raadde me aan om naar het westen van ons land te gaan.” Het gezin maakte een twintig uur lange treinreis naar Lviv. De trein was afgeladen vol met vluchtelingen. Tapolina (8) sliep bij Irina op schoot en Dimitro (5) op de voeten van een onbekende vrouw. Vanuit Lviv reisden ze 5 uur met de trein naar Batiovo in Transkarpatië.

Veel zorgen om achtergebleven familie

“Ik maak me enorme zorgen om mijn familie. Ik was een tijd contact kwijt met mijn zus en ouders. Ik plaatste een foto op Facebook in de hoop dat iemand iets over hen kon vertellen. Gelukkig gaven ze een paar dagen geleden weer een levensteken. Hun huis staat ook nog steeds overeind. Mijn zus is met haar kind van 9 bij mijn ouders ingetrokken, omdat haar appartement kapot gebombardeerd is. Ze leven nog, maar een volgende keer kunnen ze minder geluk hebben. Ik snap niet waarom ze niet vertrekken. Ze hebben een auto. Ik hoor inmiddels dat iedereen die nog weg kan, dat nu doet.”

Een onzekere toekomst

Irina heeft zich officieel als vluchteling laten registreren, waardoor ze nu ook wat financiële steun krijgt. “Wij willen niet naar het buitenland. Mijn man, zus en ouders zijn nog hier in Oekraïne. Ik wil hen hier niet achterlaten. Maar als de oorlog ook hier komt, dan moeten we natuurlijk wel. Ik zou dolgraag naar huis willen, maar ik denk dat het voorlopig nog niet mogelijk is. Zolang er in mijn stad een andere vlag wappert, kan ik daar niet leven.”

Opgevangen door Interchurch Hungarian Aid

In de opvang doen vrijwilligers en beroepskrachten van Hungarian Interchurch Aid alles wat ze kunnen om de honderd vluchtelingen een goed onderdak te bieden. Irina’s dochter Tapolina zit in de derde klas. Vanwege de oorlog geeft haar school nu alle lessen online. Haar zoon zou dit najaar naar school gaan. “We krijgen drie maaltijden per dag. Het is niet hetzelfde eten als thuis. Als we ergens om vragen, proberen de mensen hier ons te geven wat we nodig hebben. Ik begrijp goed dat het moeilijk is om honderd mensen te eten te geven. We proberen met ons eigen geld nog wat fruit, yoghurt en melkproducten te kopen. Ik vind vooral voor de kinderen gevarieerde voeding erg belangrijk.”

Ruim 120 opvangcentra voor vluchtelingen

Irina en haar kinderen verblijven in één van de meer dan 120 opvangcentra van de hulporganisatie Hungarian Interchurch Aid, die mede door Kerk in Actie gesteund worden. Alleen al in Transkarpatië is 35.000 keer hulp geboden door beroepskrachten en vele vrijwilligers. Samen zijn we de kerk in actie: in Nederland en in Oekraïne. Bedankt voor je steun voor dit werk.

Over dit project

De oorlog in Oekraïne betekent onbeschrijflijk leed voor de mensen daar. Ons hart gaat naar hen uit! Kerk in Actie werkt samen met kerken en christelijke organisaties die de meest kwetsbare mensen in Oekraïne helpen. Help mee!
Was deze informatie zinvol?
We hebben je feedback ontvangen, dankuwel!

Om deze pagina verder te verbeteren zijn wij benieuwd waarom u deze pagina wel of niet zinvol vond. U kunt ons helpen door de onderstaande vragen in te vullen.

Mogen we je contactgegevens voor eventuele verdere vragen? (niet verplicht)

Andere verhalen

Uit dit project

Blijf op de hoogte van Noodhulp Oekraine