Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl

Hoopvolle verhalen van Rwandese jongeren met hiv

“Toen ik hoorde dat ik met hiv besmet was, dacht ik dat ik dood zou gaan en werd ik depressief.” De verhalen van drie Rwandese jongeren Grace, Clemens en Hussein uit Rwanda lijken in dit opzicht op elkaar. Vanaf je geboorte met hiv besmet zijn, soms ook zonder ouders opgroeien … Het zal je maar overkomen. Mede dankzij uw steun staan jongeren als Grace, Clemens en Hussein positief in het leven en wisten ze ook de corona-periode te doorstaan. Dank u wel!

Grace wil als modeontwerpster hun leven verbeteren

Grace (19) vertelt: “Ik heb mijn moeder nooit veroordeeld dat ze me besmet heeft. Mijn vader heeft ons verlaten toen ik anderhalf was. Ik wil mijn moeder geen verdriet doen. Ik doe juist extra mijn best om haar te helpen vooruit te komen in het leven.” Tijdens de lockdown verloor haar moeder haar inkomen, omdat haar kledingwinkeltje moest sluiten. Alleen levensmiddelen mochten verkocht worden. Grace raakte in paniek. Ze zit in de derde klas van de middelbare school en was ineens bang dat ze haar droom niet kon waarmaken. Ze wil namelijk modeontwerpster worden. Grace is nu weer naar school. Toen alles dicht was is ze thuis sieraden gaan maken, die ze nu wil verkopen. Grace’ moeder is erg blij met de hulp die ze ontvingen: “We kregen voedsel en pap tijdens de lockdown. Dankzij de hulporganisatie heeft Grace haar ziekte geaccepteerd. Ik zie een kalme meid die vastbesloten is om iets te bereiken in het leven. Ze is een inspirerend voorbeeld voor anderen. Daar ben ik echt trots op.”  

Clemens wil jongeren inspireren 

Clemence (14) woont samen met haar 62-jarige oma Josepha in een klein dorp. Haar beide ouders overleden aan aids: moeder toen ze 7 maanden was en vader op haar 5e. Ze zit in groep 7 van de basisschool. Oma herinnert zich nog goed hoe ze de 3-jarige Clemence op haar rug voor het eerst naar de hulporganisatie bracht. Oma wachtte steeds tot de kinderclub afgelopen was en nam Clemence daarna weer mee naar huis. Daar ontmoet ze andere kinderen met hiv. Ze zingen, spelen, bidden en eten met elkaar en leren omgaan met hun ziekte. Vanaf haar 7e jaar kon Clemence er zelf naar toe lopen. 

Clemence vertelt: “Ik slik mijn hele leven al medicijnen. Als ik oma vroeg waarom, zei ze “om te voorkomen dat je ziek wordt”. Toen ik zeven was vertelde een verpleegster dat ik met hiv besmet was en dat mijn ouders gestorven zijn aan aids. Ik dacht dat ik ook snel dood zou gaan en werd depressief. Maar bij de kinderclub stimuleerden ze mij om zorgvuldig mijn medicijnen in te nemen en extra goed voor mezelf te zorgen. Ik voel me nu prima. Ik ben haast nooit ziek en het gaat goed op school.“

Tijdens de lockdown hadden ze eten uit de eigen moestuin, wat werd aangevuld met pap van de hulporganisatie. Clemence miste de gesprekken met andere jongeren met hiv. Ook vond ze het lastig om haar huiswerk te maken zonder hulp. Haar geloof en de niet aflatende steun van haar lieve oma helpen haar om niet terug te vallen in somberheid. Ze is heel blij dat ze nu weer naar school kan om te leren en dat ze haar klasgenoten weer ziet. Mede dankzij uw steun worden haar schoolgeld en leermiddelen betaald. Clemence vertelt: ‘’Ik wil in militaire dienst, omdat ik van mijn land hou en het graag wil verdedigen als het nodig is. Of ik wil zangeres, want met muziek kun je veel mensen bereiken. Ik wil concerten geven en jongeren aanmoedigen iets van hun leven te maken.”

Husseins boosheid verdween toen lotgenoten ontmoette

Hussein (22) zit in examenklas van technisch beroepsonderwijs. Zijn vader overleed aan aids toen hij 4 jaar was. Hussein vertelt: “Ik was al 14 jaar toen ik erachter kwam dat ik (net als mijn moeder) met hiv besmet ben. Ik heb drie broers zonder hiv. Waarom ik wel en zij niet? Ik voelde me eenzaam, werd boos, wilde van school af. Een tijd later kwam ik bij de lotgenotenclub terecht. Ik leerde hoe ik ook anders kan omgaan met mijn ziekte." Langzaam maar zeker verdwenen zijn woede en eenzaamheid. “Ik leerde me gedragen, ging niet het slechte pad op. God heeft me sterk gemaakt.” lacht hij.

Hussein geniet van uitgaan met vrienden. In zijn vrije tijd tekent hij graag met pen en potlood. Hij noemt het ‘Hussein Art’ en wil het liefst kunstenaar worden. Tijdens de lockdown maakte hij zich zorgen dat hij geen examen zou kunnen doen, maar gelukkig zijn de scholen nu weer open. “Als ik klaar ben kan ik mijn moeder helpen, die zoveel heeft moeten opofferen voor onze opvoeding.” Zijn moeder heeft veel te stellen gehad met Hussein, maar sinds hij met zijn ziekte heeft leren omgaan zijn ze de beste vrienden en ziet zijn toekomst er een stuk beter uit.


Bedankt voor uw steun aan jongeren zoals Grace, Clemence en Hussein.
www.kerkinactie.nl/kinderenrwanda

Over dit project

Wat begon als een opvangcentrum voor weeskinderen na de genocide van 1994 in Rwanda, groeide uit tot een stevige organisatie voor kinderen en verzorgers, die te maken hebben met hiv en kinderen die geen veilig thuis hebben. Kinderen worden thuis bezocht, krijgen hulp op school. Verzorgers ontvangen steun met goed voedsel, inkomen en een zorgverzekering. Via sport en spel leren kinderen omgaan met hun ziekte. Want ook als je met hiv besmet bent, ligt er nog een hele toekomst voor je.

Andere verhalen

Uit dit project

Blijf op de hoogte van Opvang en scholing van kwetsbare kinderen