Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl

Kwisvraag van deze maand : Wat hebben Kapitein von Trapp, de CSW, en partners van ICCO en anderen met elkaar te maken?

Meer dan op het eerste gezicht lijkt. Allereerst het gaat in alle drie de gevallen om een confrontatie met een wereld die afbreekt, waar door anderen verkeerde keuzes worden gemaakt waartoe je je moet verhouden. Het gaat in alle drie de gevallen om de vraag die het oproept: hoe ga je ermee om? En het gaat in alle drie de gevallen om de vraag naar moed en lef.

Veel van de organisaties die het betreft weten het nog niet maar de nieuwe strategische partnerschappen van de Nederlandse overheid bedreigen hun voortbestaan. Voor de zoveelste keer is het Nederlands ontwikkelingsbeleid veranderd. En voor de zoveelste keer gaat de botte bijl erin. Met enorme en hele kwalijke consequenties. ICCO kreeg vier jaar geleden nog 135 miljoen per jaar, volgend jaar nog 7. U leest het goed, 5%.... Onder het mom van beleidsvernieuwing vindt een enorme kapitaal vernietiging plaats, kennis en ervaring wordt weggegooid, en het allerergste vele vele partners wereldwijd zijn de dupe. Nederland, ooit voorloper op ontwikkelingssamenwerking, gooit alles in de uitverkoop. Bezuiniging onder het mom van vernieuwing. Met alle gevolgen van dien..En de vraag dringt zich op : wat nu?

Kapitein von Trapp (briljant gespeeld door Ad Knippels in de huidige versie van de Sound of Music) wordt geconfronteerd met de oorlog, als eenling in een vijandige wereld verzint hij samen met Maria een plan om te ontsnappen. Als de tegenstand zo groot is en je overtuiging zo krachtig dat je geen compromissen met je tegenstander kunt sluiten: kun je nog maar één ding: ontsnappen.

Op dit moment is in New York de Commission on the Status of Women aan het vergaderen. De positie van veel vrouwen wereldwijd is buitengewoon slecht en van de vele plannen die er zijn gemaakt is nog veel te weinig terecht gekomen. Twintig jaar geleden waren we in Beijing waar het meest verreikende wereldwijde plan ooit werd aangenomen. Toen dachten we dat dat het begin was van een opgaande beweging. Nu weten we dat het een ijkpunt is geweest dat we met hand en tand moeten verdedigen. In New York werd maandag in de VN een verklaring aangenomen die minder ver gaat, die mensenrechten tot een keuze menu voor landen maakt. Maar héél veel vrouwen en mannen, organiaties laten het er niet bij zitten. Een tegenverklaring ligt op tafel, een duidelijk signaal aan de wereld dat er meer gedaan moet worden! Dat wat beloofd is ook uitgevoerd moet worden. Duizenden mensen zetten zich in om hun stem te laten horen! Mensen met lef.

Waarom noem ik deze drie? Omdat ik ontzettend boos ben. Om de afbraak van het ontwikkelingsbeleid, om de hulpeloosheid, om het gebrek aan draagvlak in Nederland voor ontwikkelingssamenwerking, om de oppervlakkigheid en apathie die hoogtij lijkt te vieren. Om het feit dat in alle drie de gevallen het probleem is dat economische belangen voor mensenrechten gaan en mensen die niet in de positie zitten om over die belangen mee te praten moeten kiezen: vlucht ik of vecht ik.

Kapitein von Trapp was een vluchteling (zat zelfs met zijn familie nog een week gevangen op Ellis Island omdat Maria zich liet ontvallen wel altijd in de VS te willen blijven!) die zijn leven weer oppakte, kansen maakte en kreeg. Maar hoe Nederland omgaat met vluchtelingen is ten hemel schreiend.

De honderden vrouwen en mannen die op dit moment in New York duidelijk laten weten dat er foute keuzes worden gemaakt, rechten van vrouwen worden ingeleverd omdat economische belangen (incl wapenhandel!) zwaarder telt, zijn boos en verdrietig maar ze strijden door, tegen alle verdrukking in.
De organisaties die straks geen geld meer krijgen, wat gaan die doen? Velen van hen kennende zullen ze niet bij de pakken neer gaan zitten. Maar enorme consequenties zal het wel hebben… De kinderen die weer naar school kunnen, de aidsoma’s die ondersteund werden, de vrouwen die verkracht zijn in oorlogssituaties, de werkers op de theeplantages, de…de….de….het stopt. De kraan wordt dichtgedraaid, en een nieuw kraan is niet zomaar gevonden.

De wereld lijkt te vergeten dat het om mensen gaat. Mensen als u en ik. Mensen die willen leven met hun gezicht naar de zon om tot bloei te komen… Waar ze overal ter wereld even veel recht op hebben..maar niet krijgen.

Als de overheid het dan laat afweten dan zijn er altijd weer mensen die opstaan, vaak juist ook de kerken die nu massaal springen in het gat dat de WMO en aanverwante maatregelen laten vallen, die bed bad en brood bepleiten voor vluchtelingen, die onverminderd inzetten op werelddiaconaat.

Maar het is hoog tijd voor een signaal : Stop de afbraak die zo verschrikkelijk veel consequenties zal hebben voor mensen wereldwijd. Stop het dwingen tot stopzetten van zoveel prachtig werk en doeltreffende activiteiten als gevolg van de bezuinigingen. En stop het weggooien van kennis, inzicht en ervaring.
Ik ben boos, maar ik ga door. Want de partners geven niet op! En dus wij ook niet.

En intussen bekijk ik steeds opnieuw hoe de von Trapps over de bergen trekken, de hoop tegemoet. Met daarbij mijn jongetje. Want het is voor hem en al zijn leeftijdgenoten dat we nu niet af mogen haken. We moeten blijven kiezen voor de hoop. Ondanks alles!

Elise Kant