Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl

Met elkaar op weg

Zaterdagavond waken we in Amsterdam, samen met christenen in het Midden-Oosten bidden we om vrede. Zondag lopen we door Enschede, een vredestocht als start van de Vredesweek, waar de Syrisch-Orthodoxe gemeenschap in Nederland sterk vertegenwoordigd zal zijn. Vorige week was ik in het Midden-Oosten, om een vergadering van de Middle East Council of Churches bij te wonen. En dagelijks bereiken ons de verhalen van verschrikking uit Syrië en Irak. Als er ergens vrede nodig is, is het wel daar.

Bouwen aan vrede

Toen ik bij de kerkleiders uit het Midden-Oosten was, werd ik getroffen door de moed en de hoop waarmee zij blijven bouwen aan vrede. ‘Hier zijn wij kerk. Wij zijn geroepen tot liefde, voor onze naasten en voor onze vijanden.’ Terwijl ik, met alle dramatische beelden voor ogen, een kwijnende en angstige kerk verwachtte, ontmoette ik mensen die met overtuiging en hoop kerk-zijn op de plaats waar zij zich geroepen weten kerk te zijn. ‘Wel voelen we ons soms alleen’, sprak een predikant uit Aleppo. ‘Twee dagen geleden werd een deel van onze school weggeslagen bij een bombardement. Dat betekent voor ons dat we weer moeten zien te herbouwen. En er is al zoveel kapot. Aan grondstoffen kun je nauwelijks meer komen. De prijzen zijn torenhoog. De kerk zal hier blijven. Maar ik heb er ook begrip voor dat mensen die alles kwijt zijn en die zichzelf bedreigd weten toch wegvluchten.’ Het deed de predikant goed om enkele dagen in alle rust en vrijheid samen te zijn met zoveel andere kerkleiders uit het Midden-Oosten. Hier werd geloof gedeeld, over theologie in de concrete context van oorlog gesproken en hulpverlening gecoördineerd. Geloven, systematisch nadenken en ‘doen’ hoorden tijdens deze kerkvergadering vanzelfsprekend bij elkaar.

Waardigheid

Eén van de mensen die verantwoordelijk is voor de coördinatie van hulpverlening vanuit de Middle East Council of Churches verraste me op een andere manier door haar fierheid. ‘Het gaat allemaal over waardigheid’, was een stellige zin uit haar mond. Met passie vertelde ze over hoe zij mensen in de kampen niet te zomaar iets wil geven dat ‘wel ongeveer past’. ‘Goede schoenen zijn zó belangrijk’, vertelde ze. ‘Om het leven vol te houden moeten je basisvoorzieningen op orde zijn.’ Maar er speelde voor haar nog een andere dimensie in mee. ‘Ik wil mensen niet behandelen als bedelaars. Ik wil dat mensen naar zichzelf kunnen blijven kijken als respectabele burgers die iets kunnen en die klaarstaan om de samenleving weer op te bouwen.’

Hoop en moed

Mijn bezoek aan het Midden-Oosten liet me, te midden van de puinhopen en te midden van miljoenen mensen die ontheemd zijn geraakt, verrassend genoeg veel hoop en moed zien. Ik ben blij dat de Protestantse Kerk in Nederland, samen met enkele andere Europese kerken, in de afgelopen jaren een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de organisatie van het kerkelijk netwerk in het Midden-Oosten. We zien daar nu de vruchten van. Het is duidelijk dat kerken in het Midden-Oosten op dit moment nog heel veel steun nodig hebben. Zij hebben materiële ondersteuning nodig voor noodhulp en wederopbouw. Ze hebben het ook nodig te weten dat wij ons in geloof met hen verbonden weten.

In de Vredesweek bidden we, lopen we, doneren we. Op verschillende manieren tonen we de kerk in het Midden-Oosten dat we samen met hen op willen trekken. Een prachtige manier om een structurele bijdrage te leveren aan vrede.

Karin van den Broeke

Loop mee voor vrede:

https://actie.paxvoorvrede.nl/actie/walk-of-peace-2016/

 

Kom naar de viering voor de kerk in het Midden-Oosten:

http://www.zingenindekerk.nl/event/viering-voor-de-kerk-in-het-midden-oosten/viering-voor-de-kerk-in-het-midden-oosten-2

 

Lees meer over de actieweek:

www.kerkinactie.nl/actieweek

Andere verhalen

Uit dit project