Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl

Moge God ons zegenen met woede!

Jaarlijks gedenken we aan de Amstel, in de week van Allerzielen, de omgekomen vluchtelingen aan de grens van Europa. Zo ook dit jaar. Na vooraf een programma op de zolder van de Protestantse Kerk in Amsterdam aan de Nieuwe Keizersgracht, gaan we op pad naar de Amstel. Daar staan ook dit jaar al weer heel wat mensen klaar. We zijn met ongeveer 150 man en vrouw.

Wat een tragedies!

Er is een mooie Liturgie. Het Wereldhuis koor zingt. We horen een prachtige overdenking van Janneke Stegeman. Evenals andere jaren worden voorbeelden van omgekomen vluchtelingen genoemd. Veel verdronken kinderen. Jongeren die tragisch omkwamen in Calais. Een moeder die omkwam: verbrand, verdronken. Haar kind gered door een vluchtelingenvrouw die zelf ook verbrand was. Wat een tragedies!

We strooien witte bloemen uit in de Amstel. Inmiddels is het donker. Heel treffend dat men de cijfers van vorige week aanhaalde: ruim 3700 mensen die omkwamen dit jaar. Het hoogste ooit. Maar inmiddels zijn dit er al ruim 4200. Meer nog dan dat, en meer dan 40.000 in totaal! Europa de dodelijkste grens op aarde. Veel meer slachtoffers dan vorig jaar, terwijl politici in Europa zo tevreden zijn over de Turkije deal.

Wennen we eraan?

Als ik terug ga naar Utrecht bevraag ik mezelf op hoe ik het beleefde. Ik moet bekennen: niet meer zo intens als de eerste keer. Komt dit door de routine? Terecht werd tijdens de herdenking gesproken over de melding van meer dan 200 verdronken vluchtelingen deze week. En dat dit bijna niet te vinden was op de sites van de media. Wennen we er aan? We herdenken, maar immers gebeurt het nog steeds elke dag. En nu, na de Turkije deal, vallen nog steeds meer slachtoffers.

Onze woede gebruiken

Hoogleraar migratie Henk van Houtum zei vorige week: “De politici in Europa hebben met hun beleid de mensensmokkelaars in het zadel geholpen. Door geen legale mogelijkheden te scheppen om hier als vluchteling binnen te komen.” Naast herdenken moeten we dus eigenlijk woedend zijn, en deze woede gebruiken. Om op te komen voor veilige en legale routes, zodat mensensmokkelaars met hun waardeloze boten buiten spel worden gezet. En niet meer duizenden onschuldig aan onze grenzen sterven. Dat is wat Janneke Stegeman in haar zegenbede uitte: “Moge God ons zegenen met woede!”

Geesje Werkman