Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl

Steun hiv-besmette kinderen zonder ouders

Kennedy, Bonheur en Esperance uit Rwanda hebben prachtige namen, maar een moeilijke start in het leven. Ze hebben hiv en groeien op bij hun oma’s. Een pittige uitdaging voor de kinderen en de oma’s. Mede dankzij uw steun aan Kerk in Actie krijgen hun families hulp bij de opvoeding..

Kennedy en zijn oma staan er niet alleen voor

Toen Kennedy twee jaar was, liet zijn tienermoeder hem achter bij haar eigen moeder. Ze wist dat hij net als zijzelf besmet was met het hiv-virus. Sindsdien zorgt oma Esther (69) voor haar kleinzoon, die nu op de basisschool zit. Vanaf zijn 6e jaar gaat Kennedy iedere zaterdag naar een kinderclub voor kinderen met hiv. Hij vertelt: ‘Ik slik mijn hele leven al medicijnen, maar wist lang niet waarom. Ook dacht ik heel lang dat mijn oma mijn moeder was. Ik was eerst verdrietig toen ik hoorde dat ik besmet ben met hiv en dat mijn moeder bij me weg gegaan is. Maar ik weet dat ik mijn lieve oma heb. die mij bij alles helpt. Ik hou heel veel van haar.” 

“Tijdens de lockdown hadden we geen honger, want we eten uit onze eigen moestuin. Maar ik kon een tijd lang niet naar school. Toen kwam er iemand op bezoek die mij schoolboeken bracht. Mijn oma kan mij niet overhoren. Ik ben heel blij dat ik nu weer naar school kan. Mijn meester heeft me extra geholpen met leren. Nu ik weer naar school ga, moet ik ook mijn schooluniform weer wassen. Ik doe goed mijn best op school, want ik wil één van de leiders van ons land worden.’

Oma Esther is dankbaar dat de organisatie Mwana Ukundwa hen helpt met schoolmiddelen, zodat Kennedy naar school kan: “Ze zijn voor mij een grote steun bij zijn opvoeding”.

Bonheur is niet meer bang vanwege zijn hiv-besmetting    

Ook Bonheur (11) werd bij zijn oma achtergelaten. Bonheur kwam twee jaar geleden pas in contact met Mwana Ukundwa, net voor de corona-pandemie uitbrak. Toen Bonheur vanwege de lockdown lange tijd niet naar school kon, kwam een medewerker van Mwana Ukundwa langs met schoolboeken. Hij merkte hoe slecht Bonheur las. Hij moedigde oma aan om Bonheur veel te helpen met lezen en schrijven en te zorgen dat hij een dagritme zou aanhouden. Bonheur was al eens blijven zitten. Het werd duidelijk dat hij vanwege zijn hiv-besmetting bang was voor anderen, wat ook zijn leerprestaties slecht beïnvloedde.  

Bonheur licht toe: "Voor corona zat ik op school vaak stil in een hoekje, omdat ik bang was dat iedereen zou weten dat ik besmet ben met hiv. Maar nu heb ik geleerd dat er nog veel meer kinderen zijn met hiv en dat ik mezelf mag zijn. Ik kan nu weer naar school en het is veel leuker geworden. Mijn leraar heeft mij zelfs uitgekozen als klassenoudste. Nu ben ik verantwoordelijk voor andere leerlingen. Ik moet wel meer praten, want dat hoort erbij. Ik haal ook vanalles voor hem in het kantoor. Nu ben ik niet eenzaam en durf ik veel meer. Ik weet nu dat ik intelligent ben. Ik doe mijn best, want ik zou wel minister willen worden.”

Oma Francine (54) zegt: "Ik dank God dat Hij deze mensen op mijn pad bracht. Ze hebben mijn kleinzoon geholpen, zodat hij nu met plezier naar school gaat. En ze brachten me in die moeilijke periode van lockdown voedsel, suiker en zeep”.

Esperance’s oma kan niet langer voor haar zorgen

Ook Esperance (11) groeit op bij haar oma. Ze helpt haar met water halen, brandhout verzamelen en het huis schoonmaken. Het lukt haar oude oma steeds minder om voor voldoende eten te zorgen. Hun buren geven hen vaak eten, zeep, kleding en schoenen. Esperance zit op de  basisschool. Via Mwana Ukundwa krijgt ze een schooluniform, leermiddelen en een ziektekostenverzekering. Esperance gaat regelmatig alleen naar het gezondheidscentrum om haar medicijnen tegen hiv op te halen. Ze doet ook mee aan de kinderclub, waar ze over hiv hoort door middel van spelletjes en liedjes. De medewerkers houden samen met haar buren in de gaten of Esperance genoeg eet, want alleen dan slaan de medicijnen goed aan. 

Toen de scholen na de lockdown weer open gingen had Esperance geen boeken en passend schooluniform. Eigenlijk werd steeds duidelijker dat haar oma niet in staat was om voor haar te zorgen of de benodigde hulp te vragen. Mwana Ukundwa zocht contact met een oom en tante, die in een ander district wonen. Haar oom Antoine verdient de kost met een fietstaxi die hij huurt. Esperance mag bij hen komen wonen en gaat daar nu naar school. Omdat het gezin erg arm is zorgt Mwana Ukundwa nog steeds voor de kosten van gezondheid en onderwijs van Esperance. Ondanks de moeilijke omstandigheden is het beter dat Esperance bij haar familie woont, dan dat ze naar een tehuis zou gaan.


Bedankt voor uw steun aan jongeren zoals Kennedy, Bonheur en Esperance.
www.kerkinactie.nl/kinderenrwanda

Over dit project

Wat begon als een opvangcentrum voor weeskinderen na de genocide van 1994 in Rwanda, groeide uit tot een stevige organisatie voor kinderen en verzorgers, die te maken hebben met hiv en kinderen die geen veilig thuis hebben. Kinderen worden thuis bezocht, krijgen hulp op school. Verzorgers ontvangen steun met goed voedsel, inkomen en een zorgverzekering. Via sport en spel leren kinderen omgaan met hun ziekte. Want ook als je met hiv besmet bent, ligt er nog een hele toekomst voor je.

Andere verhalen

Uit dit project

Blijf op de hoogte van Opvang en scholing van kwetsbare kinderen