Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl

Vasthouden aan een stukje krant

Vandaag is de dag dat we in 3 groepen uiteen gaan. De jongeren gaan deelnemen aan het zomerkamp in Balti en de volwassenen gaan in twee verschillende dorpen verblijven. Na een uitgebreid afscheid vertrekken de jongeren en gaan de volwassenen op bezoek bij Homecare, ook een partnerorganisatie van Kerk in Actie.

De volwassenen werden opgehaald door vier lieve dames  van Home-care. In drie groepen gingen we met hen op stap om patiënten te bezoeken en voedselpakketten te brengen.  Ons eerste bezoek was aan Leonid, een 68 jarige man die elf jaar geleden door een hersenbloeding aan zijn linker zijde verlamd is geraakt . Olga vertelde ons dit van te voren terwijl we nog buiten stonden. Ze legde uit dat hij gescheiden was van zijn vrouw en dat ze nog steeds in dezelfde flat wonen vanwege financiële redenen. Zijn ex vrouw zorgt op geen enkele wijze voor hem  en is emotioneel niet stabiel. We keken omhoog naar de flat die op ons geen vrolijke indruk maakte. Even later stelde Olga  ons aan Leonid voor die ons vol verwachting aankeek. Een beetje verlegen zaten we  erbij toen Vera -de verpleegkundige- hem behandelde. Onze ogen vielen op een krant naast zijn bed die volstond met aantekeningen  en we vroegen hem wat hij daar op had geschreven. Hij antwoordde: Als ik iets positiefs meemaak, schrijf ik het op. Uit het verdere gesprek met hem bleek dat hij niemand heeft die na hem omziet en hij is zeer dankbaar voor de zorg en liefdevolle toewijding van Vera. Hij was heel blij met ons bezoek en aan het einde vroegen we hem of hij het leuk zou vinden als we voor hem zouden zingen. We namen afscheid met Laudate omnes gentes. Bij terugkomst op het centrum van Homecare werden verhalen van de ontmoetingen uitgewisseld met de anderen en het bleek voor velen een emotionele ochtend te zijn geweest. 

De jongeren hebben geen wifi in het kamp maar gelukkig heeft Peter een lokale simcard en heeft hij op de valreep vanavond nog een aanvulling voor de blog via de whatsapp gestuurd. Zo kunnen wij en de lezers van deze blog ook volgen wat de jongeren beleven.

Een update van het zomerkamp, dag 1:

Rond 09.00 vertrekken we met de bus naar het zomerkamp waar de jongeren vanuit de regio rond Edinet samenkomen. We worden hartelijk ontvangen. Het is wat onwennig, je kent elkaar niet en spreekt elkaars taal niet. Toch gaan we de uitdaging aan, meer dan 30 Moldavische jongeren zitten aan de lunch en her en der verspreid hiertussen de Leusdense jongeren. Communicatie lijkt even een uitdaging, maar al snel blijkt dat er meerdere jongeren zijn die de Engelse taal goed beheersen. Via hen als tolk komen de eerste gesprekjes voorzichtig op gang. Er volgt een middag waarin we in vier groepjes uiteengaan en kennismakingspelletjes doen. Vervolgen maken we posters waarop we op een creatieve manier weergeven hoe het leven als jongere in Moldavië en Nederland is.  In beide landen gaan we naar school en wordt er gefietst blijkt al snel. Zwemmen is niet iets wat je op school in Moldavië kan leren. Ook is het lang niet altijd gewoon dat de Moldavische jongeren naar het buitenland op vakantie gaan.

Na sport en spel en een snelle plons in het zwembad van het complex waar het zomerkamp plaatsvind, is het tijd voor avondeten. Dit bestaat uit brood met placienta en een hoofdgerecht van rijst met kip. Als de avond valt en de jongeren meer aan elkaar gewend zijn ontstaan er mooie gesprekken over het leven in Nederland en Moldavië. Met trots vertellen de jongen over de dorpen waar ze vandaan komen en wat we per se moeten zien als we daar in onze gastgezinnen slapen. Inmiddels is het al donker geworden en steken de muggen erop los. Toch weerhoudt dat ons er niet van om op Moldavische muziek een traditionele dans te leren. Moe en voldaan van alle indrukken zeggen we elkaar daarna 'Noapte bune' (slaaplekker)

Over dit project

Wanneer je te horen krijgt dat je ongeneeslijk ziek bent, gebeurt er ineens heel veel in je leven. Zekerheden vallen weg, toekomstplannen worden ruw verstoord en allerlei emoties komen op. Ook is er zorg nodig. Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en spiritueel. In Moldavië is er vaak geen zorg voor handen. Gelukkig zijn er organisaties zoals Home Care, die zich al lange tijd inzet voor thuiszorg.

Andere verhalen

Uit dit project

Blijf op de hoogte van Zorg en aandacht voor kwetsbare ouderen