Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl

We want food

Vandaag is de dag dat in Zuid-Afrika de oorspronkelijke periode van lockdown (21 dagen) zou eindigen. Inmiddels verlengd tot eind april, lijkt het er op dat die drie weken het maximum waren wat met name de arme bevolking aankan.

Waar mijn welgestelde witte collega’s zich bezig houden met hoeveel rondjes ze om hun huis of in hun achtertuin moeten lopen om hun dagelijkse 5km hardlopen te halen, krijg ik van collega’s in de townships meer en meer berichten binnen over problemen met voedsel.

Voor de meeste armen is hun bron van inkomsten weggevallen. Zo zijn mensen bijvoorbeeld afhankelijk van hun verkoop van fruit of groente aan de kant van de weg, bij stoplichten en kruispunten. Dat geeft net genoeg geld om zelf ’s avonds eten te kunnen kopen. Nu iedereen binnen moet blijven valt dit weg.

Anderen werken als huishoudster, in de schoonmaak, in de bediening in restaurants, en ga zo maar door. Van doorbetaling is geen sprake. En dat terwijl velen voor een hele familie verantwoordelijk zijn.

De overheid heeft een programma voor voedselpakketten bedacht, maar de verdeling daarvan loopt niet gesmeerd. In de wijk Tafelsig bij Kaapstad gingen bewoners in protest de straat op, omdat ze na twee weken nog steeds niks gehoord hadden over wie wanneer een voedselpakket zou kunnen krijgen.

In Mitchels Plain, vlakbij Somerset West, werden banden en matrassen verbrand op straat, uit protest over voedseltekort. De politie rukte uit en vond overal mensen buiten hun huizen. Op het bevel om naar binnen te gaan, schreeuwden kinderen tegen de politie: ‘we want food, we want food’.

Uit Bishop Lavis, waar een collega van mij predikant is, kreeg ik bericht dat hij constant telefoontjes krijgt, en mensen op zijn stoep: ‘we vergaan van de honger’. Van een rustiger periode is voor hem geen sprake: er wordt meer dan ooit een beroep gedaan op de kerk, en er wordt harder dan ooit gewerkt om zoveel mogelijk mensen van eten te voorzien.

De corona-crisis raakt ontelbaar veel mensen in Zuid-Afrika, op dit moment (nog) niet zozeer door de hoeveelheid besmettingen, maar vooral door de gevolgen van de lockdown: geen werk, geen eten, geen leven. De regering doet z’n best. Hulpinitiatieven worden opgezet. Maar het blijft een onheilspellende en hartverscheurende ontwikkeling.

Over dit project

Zuid-Afrika is een land van grote tegenstellingen. Heel rijk en heel arm leven naast elkaar. De apartheid lijkt onuitwisbaar. Er is nog steeds veel geweld en racisme. Wat kunnen Zuid-Afrikaanse kerken betekenen in een samenleving met zoveel ongelijkheid? Hoe worden witte, zwarte en kleurling christenen solidair met elkaar? Via Kerk in Actie kunt u Zuid-Afrikaanse voorgangers steunen om hierover samen van gedachten te wisselen. Ze worden diaconaal actief en leren de Bijbel lezen vanuit het perspectief van de armen.
Was deze informatie zinvol?
We hebben je feedback ontvangen, dankuwel!

Om deze pagina verder te verbeteren zijn wij benieuwd waarom u deze pagina wel of niet zinvol vond. U kunt ons helpen door de onderstaande vragen in te vullen.

Mogen we je contactgegevens voor eventuele verdere vragen? (niet verplicht)

Andere verhalen

Uit dit project

Blijf op de hoogte van Samen bijbellezen opent ogen