Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl

Wij samen met ons netwerk, gezegend door die Ene!

Op 31 maart 2016 werd ik door Amnesty International benaderd over een gezin dat uiteen gerukt was. Moeder en zoontje waren in Nederland, maar de vader, gehandicapt door polio in zijn jeugd was met twee dochters ook op pad gegaan om zich te voegen bij zijn gezin. Zij waren vast gelopen in Idomeni bij de grens. Ze konden niet verder en leefden nu in het zelf opgezette tentenkamp daar in de modder. Te midden van 40.000 vluchtelingen die net als zij vast zaten. De vraag aan ons was of Kerk in Actie kon helpen het gezin weer bijeen te brengen.

De strijd van de bureaucratie werd gewonnen door dit gezin. Herenigd op Schiphol op 28 oktober 2016. (Foto gemaakt door het Reformatorisch Dagblad.)

Vader en dochters zoeken
Ik vroeg de Evangelische kerk in Griekenland (niet evangelisch zoals hier evangelische kerken, maar meer als bij ons de protestantse kerk in Griekenland) of zij vader en dochters wilden zoeken. Ik wist dat zij regelmatig in dit kamp kwamen; Kerk in Actie steunde dit werk financieel. De Evangelische kerk Griekenland bestaat uit zo’n 4 -5 duizend leden in heel Griekenland.

Binnen een week kreeg ik bericht dat ze gevonden waren. En de vraag en wat ze met hen moesten doen. Ik vroeg om het gezin op te vangen en om te helpen vader en dochters naar Nederland te krijgen zodat het gezin weer bijeen was, en zij konden werken aan een nieuw op te zetten bestaan. Wij konden wel mee betalen voor de opvang.

Het duurde en duurde
Vader en dochters kregen een advocaat, en deze zette allerlei procedures in gang. Hetgeen erg lang duurt in Griekenland. Weken, nee maanden duurde het. Nederland zocht opnieuw contact met Griekenland en Griekenland liet weten dat zij de Dublin claim in gang zouden zetten. De vrijwilliger van Amnesty had contact met moeder; zij vroegen nadat mevrouw een verblijfsvergunning kreeg om gezinshereniging. Achteraf was dit niet de bedoeling, gezinshereniging binnen Europa kan niet. Ook onderhield de vrijwilliger contact met de Griekse advocaat van.

Ik had contact met het ministerie hier in Nederland, en vroeg om hulp om het proces te versnellen. Dat was niet eenvoudig bleek. Direct zocht men contact met de Nederlandse liaison in Griekenland. Maar deze ondervond dat de Grieken niet iemand eerder helpen omdat een ander land daarom vroeg. Het duurde en duurde. Totdat ik gebeld werd door de IND in Den Haag met de mededeling dat Nederland toestemming had gegeven.

Herenigd
Intussen werden de meisjes ziek en gingen naar het ziekenhuis. Er werd gewanhoopt, vooral omdat niemand echt het proces begreep. En zo, plots werd ik gebeld, dat de vader en dochter nu heel snel konden komen. En of wij konden bijdragen aan de kosten van de vlucht. Dat deden we en op 28 oktober kwamen ze aan op Schiphol. Het gezin herenigd na vele bange maanden. We hadden een steentje bij kunnen dragen, door ons netwerk te gebruiken, en mee te betalen, door samen te werken met de vrijwilliger van Amnesty, en met de Evangelische kerk in Griekenland en de Nederlandse overheid.

Achteraf begreep ik dat het niet een situatie van gezinshereniging was, maar een Dublin claim. Mijn contact met het ministerie legde me het haarfijn uit. Ik snap dat we het hier hebben over een bureaucratische strijd die het gezin kon winnen doordat we naast hen stonden. Wij samen met ons netwerk, gezegend door die Ene!

Geesje Werkman