Hoe heel je een gebroken moederhart?
Iedere moeder wil het beste voor haar kinderen. Dat is in Bangladesh niet anders dan in Nederland. Maar wat gebeurt er als je dat ‘beste’ niet kunt bieden? Als je je kinderen onvoldoende eten, kleding of onderwijs kunt geven? “Mijn hart brak als ik hen zag” vertelt moeder Arati. “Ik wist niet wat ik moest doen.”
In armoede en buitengesloten
De 36-jarige Arati Kujur is nooit naar school geweest. Ze is al oma, want ze trouwde toen ze 16 was. Haar zoon is getrouwd en heeft een kind. Haar man is geboren met een bochel en kon daardoor niet werken. Ze hebben geen eigen grond, waardoor Arati als dagarbeider op het land van anderen aan de slag moest. Een onzeker bestaan zonder regelmatig inkomen. Dochter Puja (16) had er veel last van dat ze buitengesloten werd. Hun gezin behoort tot een minderheidsgroep, die weinig aansluiting heeft in de Bengaalse samenleving en een eigen taal spreekt. Dat maakte het er allemaal niet makkelijker op.
Nieuwe inzichten via zelfhulpgroep
Toen een Bengaalse hulporganisatie in hun dorp kwam, veranderde alles. Arati werd lid van een zelfhulpgroep. Ze volgde trainingen om een eigen inkomen te verdienen. Een groep van 20 vrouwen leerde samen geld sparen en aan elkaar uitlenen. Arati kon een kruidenierswinkel annex theehuis starten, waar ook haar man kan meewerken. Arati zegt: “Sinds zij ons bij elkaar gebracht hebben, zijn onze ogen geopend voor alle mogelijkheden. Nu komen we iedere week bij elkaar en sparen we samen geld.“
Wantrouwen doorbreken
Dat ging niet zonder slag of stoot. Trainer Malak Sakar legt uit: “Toen we net begonnen in dit dorp was de grootste uitdaging om deze vrouwen te laten samenwerken, omdat mannen de dienst uitmaken en er allerlei bijgeloof is. Ze geloofden niet dat ze met elkaar winst zouden kunnen maken en een inkomen verdienen. En hun families maakten hen bang dat SERP het geld zou stelen of dat de leningen niet beschikbaar zouden komen.”
Los geraakt van de samenleving
Ook onderwijs was niet vanzelfsprekend. Malak Sakar: “Deze bevolkingsgroep wil hun kinderen vaak niet naar school sturen. Ze laten hen liever werken, omdat ze los geraakt zijn van de Bengaalse samenleving. We werken met deze etnische groep, zodat ze gaan deelnemen aan de samenleving, de toekomst van hun kind veiligstellen door ervoor te zorgen dat ze onderwijs krijgen.“
Onderwijs is de ruggengraat van een land
Haar 16-jarige dochter Puja was vroeger een onzeker kind. Ze vermeed contact met leeftijdsgenoten vanwege alle discriminatie. Zij leerde over kinderrechten, over de ontwikkeling van jongeren en over de gevaren van een jong huwelijk. Sinds haar moeder meer verdient, kan Puja weer naar school. Ze is zelfbewuster en socialer geworden. Na schooltijd helpt ze haar moeder: “Ik haal water voor haar en veeg de vloer. Ik help mijn moeder met koken en groenten snijden. Ik help in de winkel en hou de rekeningen bij.” Puja weet nu: “Onderwijs is de ruggengraat van een land. Geen enkel land kan vooruit komen zonder onderwijs.” Ze wil later dokter worden, omdat ze arme mensen gratis zorg wil bieden.
Gebroken moederhart geheeld
Ook moeder Arati durft ze zich uit te spreken, leidt de zelfhulpgroep en heeft nu zelfs contact met officiële instanties. Haar gezin hoeft niet meer dagelijks een gevecht te voeren om te overleven. Haar gebroken hart is geheeld. Arati hoopt dat ze samen met haar man de winkel kan blijven runnen. “Het geld dat ik verdien zal ik besteden aan het onderwijs van mijn dochter.” Moeder en dochter zijn trots op elkaar en zien de toekomst met vertrouwen tegemoet.
Steun meer moeders en dochters via het werelddiaconaat van Kerk in Actie.
