Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl
OUDEJAAR IMPRESSIES: een(foto) verslag
Blog

OUDEJAAR IMPRESSIES: een(foto) verslag

Oudjaar bestond voor ons dit jaar uit een mix van Nederlandse, Ecuadoriaanse en nieuwe rituelen. Nadat we hadden uitgeslapen, gingen we gelijk aan de slag met de voorbereidingen voor de traditionele oliebollen en appelflappen. Zeva en Levien helpen met het maken van het beslag, want zonder mixer is dat geweldige oefening voor je armspieren. Klaas bakte een mooie berg gouden oliebollen en Conny zette de traditie van haar vader voort met de productie van puntgave appelflappen. Levien maakte het allemaal af door poedersuiker zelf te malen. Mmmmmmmmmmmmmmm!   Daarna gingen Levien en Klaas een kijkje nemen in Sangolqui, een voorstad van Quito waar we nu heel dichtbij wonen. Daar was het rond het middaguur een drukte van belang. In Ecuador wordt traditioneel een pop verbrand op oudejaarsdag, om af te rekenen met wat voorbij is. Soms stelt die pop iemand voor (een publieke figuur of iemand met wie je de draak wilt steken).  Naast de vaak levensgrote lappenpoppen worden er ook veel maskers verkocht, die tijdens de oudejaarsfeesten worden gebruikt.  Met name mannen verkleden zich voor die gelegenheid als 'viudas' (weduwen) en gebruiken jurken en make-up: ze moeten nu verder leven zonder het oude jaar.  Ook worden de 'oudejaarspoppen' voorop de auto gezet, zodat het ‘oude jaar’ zijn laatste rondje door de straat kan maken. 's Middags hielden we een eigen ritueel om 2011 af te sluiten. We maakten allemaal een tekening (en Conny een computerfoto) over een bijzondere gebeurtenis uit 2011, waar we dankbaar voor waren. Febe tekende over het verblijf in Nederland, haar speciale diploma van school en een museumbezoek, Levien tekende het hotel in Cuenca waar we tijdens onze vakantie een paar nachten verbleven, Zeva had allemaal leuke kleine tekeningetjes, van het mooie uitzicht en het nieuwe huis tot prachtige versieringen. Conny en Klaas waren dankbaar voor het werk dat ze konden doen, mn het doctoraatsprogramma, het nieuwe huis en de gezondheid van ons allemaal.  Alle tekeningen bij elkaar vormen een mooie ‘dankjewel’ – muur om God te bedanken voor dit speciale jaar. Daarna staken we zeven kaarsen aan voor het nieuwe jaar en deelden we onze wensen en gebeden voor wat komen gaat. ´s Avonds keken we samen een film en was iedereen rond half 10 eigenlijk al heel moe. Febe, Conny en Klaas werden om middernacht nog wakker om naar het vuurwerk en de poppenverbranding te kijken. Gelukkig werd er hier veel minder vuurwerk afgestoken dan vorig jaar in Nederland. Een pluspuntje voor Ecuador.

Oud en Nieuw
Blog

Oud en Nieuw

Al weer ‘Oud en nieuw’. Het is bijna onwaarschijnlijk stil als ik op zondagmorgen de auto pak om naar de kerk te gaan. In alle rust rijd ik, zonder ook maar enige last van medeweggebruikers, de stad door en ik kom ruimschoots op tijd aan in een zeer uitgestorven straat. De kerkzaal van deze gemeente is gelocaliseerd boven de praktijk van een orthopedische chirurg en er is nog niemand te zien. Na een tijdje zie ik mensen die eruit zien alsof ze ook naar de kerk willen; ik stap uit, spreek hen aan en het blijkt inderdaad zo te zijn. We stappen de lift in bij de chirurg en op de bovenverdieping is de dienst.                                                                                                                                  Vanwaar de stilte? Het is deze dagen Chinees Nieuwjaar en dan gaat alles wat Chinees is naar de stad of het dorp waar men vandaan komt. Je moet dan bij je familie zijn om dat te vieren. De statistieken zeggen dat 20% van de bevolking van Maleisie van Chinese afkomst is, maar ik heb de indruk dat er hier in de stad veel meer zijn: iedereen is weg. In de kerk waar ik nu ben valt het nog wel mee. Het is een Maleis sprekende gemeente van de Sidang Injil Borneo, die voornamelijk bevolkt wordt door mensen van Sabah en Sarawak en dat zijn duidelijk geen Chinezen. Maar verder? Leegte alom en alle Chinese winkels minstens drie dagen dicht. ’s Avonds ga ik eten met een zestal studenten die afkomstig zijn van mainland China en helaas, helaas, niet naar huis kunnen vanwege de enorme afstand. Gekweld door hevig heimwee scharen ze zich rond de tafel. Vooral die ene die voor het eerst niet thuis is tijdens deze dagen, heeft het zwaar. En toch wordt het best nog gezellig. Inmiddels is het eerste semester op de MBS begonnen en ben ik echt aan het werk. Het begon zeer aantrekkelijk: na een openingsdienst op de school en een paar introductiedagen ging het hele gezelschap, 88 man/vrouw sterk, in twee bussen op weg naar Pangkor Island. Pangkor Island is een prachtig bounty-eilandje voor de westkust. Daar werd de jaarlijkse driedaagse retraite gehouden. Voor mij een mooie manier om studenten en collega’s wat te leren kennen. Dobberend in de zee met het zicht op de wuivende palmen bedacht ik dat het leven van een zendingswerker heel erg zwaar is…. maar niet echt. ’s Avonds bij het barbecueën van grote aantallen kreeften dacht ik er weer iets anders over. Wat me vooral opvalt bij zo’n retraite is de vele aandacht voor de persoonlijke geloofsgroei van de studenten en docenten. Deze school focust niet primair op het opleiden van echte wetenschappers; het gaat veel meer om de vorming van de ‘geheiligde persoonlijkheid,’ om het totale plaatje van de mensen die al die verschillende kerken in Azie zullen gaan dienen. ‘Be transformers for Christ’, was het thema dat naar verschillende kanten werd uitgewerkt. Een transformer, iemand die vernieuwend in de kerk en de samenleving staat, is iemand die zelf de vernieuwende kracht van Jezus aan lijf en ziel ervaart. Dat was de eerste indruk die deze retraite bij mij heeft achtergelaten. Halverwege dit semester staat er een aparte week op het programma, getiteld ‘spiritual emphasis-week’. Ik ben benieuwd hoe zo’n week eruit zal zien. Jullie horen ervan! Verder valt op dat theologie heel praktijkgericht is. De docente dogmatiek, die een omstandig en doortimmerd verhaal houdt over ‘open theisme’, sluit haar verhaal gedecideerd af met de opmerking: ‘Ziezo, en nu weet je ook wat je moet zeggen als het in het gesprek met je vrienden hierover gaat!’ Dogmatiek wordt meteen doorvertaald naar de gesprekken over geloof die iedereen ‘natuurlijk’ met iedereen voert.  Het echte leven is begonnen, na die maanden van inpakken, uitpakken, winkelen, inrichten, taalstudie en rommelen. Het echte leven bevalt mij best. De school ligt op een prachtige locatie iets buiten de stad, echt in de natuur. Een heerlijke plek om te zijn, met boeiende mensen, een sfeer waarin je je welkom weet, een gemeenschap om graag bij te horen.

Goodbye 2011, welcome 2012
Blog

Goodbye 2011, welcome 2012

Goodbye 2011, welcome 2012. Op zo’n drempelmoment krijgen veel mensen de behoefte om terug te kijken. Ook al geven veel mensen hier in Indonesië mij een ander gevoel, ik ben ook ‘gewoon’ net als veel mensen, want deze terugkijkbehoefte kwam ook bij mij opborrelen op deze tweede dag van 2012. Wees niet bang: ik ben niet van plan om terug te kijken op heel 2011. Ik heb mijn handen al vol om jullie mee terug te nemen naar kerst en de jaarwisseling.   De kerstdagen hoefde ik gelukkig niet alleen door te brengen. Ik werd uitgenodigd door mijn collega Christya die in het stadje Pringsewu (2 uur verderop) woont. We vertrokken de zaterdag voor kerst vanuit Metro en reden via het strand genaamd ‘wit zand’ (helaas was het niet zo wit meer, heel erg vervuild) naar Pringsewu. Ik denk dat Eerste Kerstdag 2011 mijn 'dagboek' ingaat als meest aparte kerstervaring ooit (hoewel ik ook een keer kerst heb gevierd in Israël met een groep Chinezen, onder tl-licht en met kitschy cadeautjes, maar dat even terzijde…). Christya is op dit moment scriba (algemeen secretaris) van de GKSBS en werkt en woont door de week in Metro, maar hij is ook gemeentepredikant en woont in de weekenden in Pringsewu. Samen met de kerkenraad heeft 4 ‘groepen’ onder zijn hoede. Op eerste kerstdag moest hij voorgaan in een groep dat samenkomt in een huiskamer. Iets van 7 gezinnen komen al meer dan 20 jaar samen. Het liefst zouden ze een gebouwtje hebben. Het land hiervoor is al gekocht, maar helaas is de toestemming van de buurt (zie vorige blog) nog niet rond. De preek op deze kerstmorgen was toepassend (als ik het goed heb begrepen): Jezus werd in bescheidenheid geboren, in bescheidenheid mag deze kerkgroep aanwezig zijn in de samenleving om van God te getuigen. Kerst heeft vaak iets massaals, is groots, waarschijnlijk mede aangezet door de commercie en omdat de kerken tijdens kerst vaak vol(ler) zitten. Kerst kreeg voor mij dit jaar een ander gezicht: kwetsbaar, klein, bescheiden. 20 mensen bij elkaar die acapella  en niet altijd op de juiste toonhoogte kerstliederen zingen…  Uit de kerk gezellig met de familie van Christya bij elkaar gezeten: zijn vrouw Rina, tienerzoon Gali, opa en oma en de neefjes Kevin en Steven. Na 3 nachten bij de familie van Christya te hebben overnacht heb ik er officieel 3 Indonesische neefjes bij.  Ik word ook heel netjes ‘tante’ genoemd. Opa heeft me een nieuwe Indonesische naam gegeven: Sri. De 2 neefjes hebben ook een oma en opa in Nederland wonen die regelmatig in Indonesië komen. Hierdoor ‘kennen’ ze ook een paar Nederlandse woorden. Dat wil zeggen dat ze hun opa en oma Nederlands horen praten en die woorden oppikken: ‘verrek maar’, ‘onbeschoft’, ‘lekker’. Vanaf dat moment werd voor eten dat goed smaakte niet het Indonesische, maar Nederlandse woord gebruikt: lekker i.p.v. enak. We hebben die Eerste Kerstdag spelletjes gedaan en een bedevaartoord voor Maria bezocht. Kan het protestantser (haha).Vanaf een uurtje of 16.00 uur was de rust verdwenen tot een uur of 23.00 ’s avonds. Met kerst is het in de provincie Lampung de gewoonte dat moslims bij hun christenburen op visite gaan. En andersom tijdens  ‘Idul Fitri’ (als de Ramadan is afgelopen) komen de christenen bij hun moslimburen op visite. Op visite gaan in Indonesië staat gelijk aan eten. Vanaf 16.00 uur draaide alles om eten en (ik wil mezelf niet verheerlijken, maar de waarheid moet gezegd worden) om mij. 6 uur lang achter elkaar vriendelijk dezelfde vragen beantwoorden, aangestaard worden, op de foto gaan met, enz. Sinds Eerste Kerstdag 2011 heb ik ook ontdekt dat ik liever geen artiest word. Ik was ’s avonds kapot. Ditzelfde ritueel voltrok zich op ‘Tweede Kerstdag’. Ik heb me toen af en toe even terug getrokken in mijn slaapkamer. Omdat alle gesprekken in het Indonesisch gaan, lijkt alles twee keer zo inspannend.  Maar goed, ik heb Kerst overleefd. Naast alle visite hebben we Tweede en Derde Kerstdag ook gerelaxt: ‘vruchtensoep’/ sop buah' gegeten (mijn favoriete verfrissende snack met verse vruchten, ijsklontjes, melk en siroop), filmpjes gehuurd en naar een water/dierenpark geweest.  Terwijl we daar tussen de dieren door liepen heb ik de eerste andere blanke mensen op Sumatra ontmoet en het waren toevallig nog Nederlanders ook! Ze waren op Sumatra vanwege een bruiloft. Grappig om hun ervaringen te horen hoe ook zij werden aangestaard en vaak op de foto werden gevraagd. Ik had er niet op gerekend dat we naar een waterpark zouden gaan en had mijn zwempak niet bij me, maar dat is in Indonesische geen probleem. Ik ben gewoon in mijn ‘relax/huispak’ gaan zwemmen, dat is in Sumatra ook maar beter zo want je ziet geen volwassen vrouwen in zwempak of bikini rondlopen. En aangezien je als blanke vrouw toch al wordt aangestaard is het wel zo prettig om je aan te passen. Na het zwemmen nog even gezellig ‘gepicknickt’ bij de auto en toen werd ik weer naar Metro gebracht.  De rest van de week had ik ook vrij. Omdat ik woensdagavond kipfilet heb gegeten wat waarschijnlijk niet helemaal fris meer was heb ik 2 dagen met diarree op bed gelegen. Gelukkig was ik op Oudejaarsdag weer helemaal fris.   Op 31 december ben ik eind van de middag met een paar twintigers uit de kerk in Metro op stap geweest: vruchtensoep gegeten en Metro verkend. Later op de avond kwam Christya en zijn familie bij mij. We zijn toen samen naar het stadspark van Metro gereden om daar al het vuurwerk te bekijken en op onze toeters te blazen (schijnt een gewoonte hier te zijn, naast het hard laten ronken van je brommer/motor: het leek wel koninginnenacht in Genemuiden…). Op Nieuwjaarsochtend zat ik om 7 uur ’s ochtends alweer in de kerk (hoewel, het liep al tegen 7.15 uur toen Christya, Rina en ik de kerk in kwamen, maar vooruit…). En dan vinden we in Nederland 10 uur vroeg op zondagochtend. De rest van deze eerste dag van het nieuwe jaar heb ik weinig uitgevoerd. Goodbye 2011, welcome 2012. Ik ben benieuwd wat dit jaar voor ons in petto heeft. God blijft dezelfde, ook in 2012. Iedereen de liefde en genade van Jezus Christus toegewenst.