Voor het eerst in lange tijd voelt Amina zich niet meer alleen
Ze mogen hier wettelijk niet zijn, en toch zijn ze er, soms letterlijk voor onze deur: mensen zonder verblijfsrecht. Kerk in Actie steunt opvangplekken waar zij veiligheid, zorg en erkenning vinden. Dankzij de steun van zo’n warme plek voelt Amina zich voor het eerst in lange tijd niet meer alleen.
Ze zijn er. In onze steden, onze wijken, soms letterlijk voor onze deur: mensen zonder verblijfsrecht. Achter elk dossier en elke afwijzing schuilt een mens van vlees en bloed. Iemand die wil leven, liefhebben, werken en zorgen voor anderen.
Elke dag een strijd
Voor ongedocumenteerde mensen is elke dag een strijd. Geen recht op de meeste vormen van zorg. Geen vast adres. Geen inkomen. Vaak ook geen veiligheid. En misschien nog wel het pijnlijkst: het gevoel niet gezien te worden. Alsof je niet bestaat. Toch proberen velen, onder omstandigheden die hen voortdurend klein houden, mens te blijven. Ze houden vast aan waardigheid, aan hoop en aan het verlangen om ergens thuis te zijn.
Een plek waar je mag bestaan
Voor mensen zonder papieren zijn opvangplekken als de Pauluskerk in Rotterdam en het Wereldhuis in Amsterdam van levensbelang. Ze bieden een warme maaltijd, een bed, medische zorg en juridische ondersteuning. Maar bovenal geven ze iets wat ieder mens nodig heeft: erkenning. Hier hoef je niet eerst te bewijzen dat je mag bestaan. Hier telt wie je bent. Kerk in Actie steunt dit werk niet om een politiek statement te maken, maar omdat medemenselijkheid geen keuze is. Wie hier aanklopt, koud, bang of ziek,verdient een uitgestoken hand.
‘Alsof ik niet bestond’
Silva werkte jarenlang in de scheepvaart, totdat corona alles stillegde. In Rotterdam raakte hij zijn werk en woning kwijt. Hij sliep onder een bar op het Schouwburgplein en werd beroofd van zijn papieren. “Mensen liepen langs me heen alsof ik er niet was”, vertelt hij. In de Pauluskerk vond hij warmte, eten en zorg. “Ze zagen me niet als een probleem, maar als mens.” Inmiddels heeft hij zijn paspoort terug en doet hij licht werk rond de kerk. Voor het eerst in lange tijd kan hij weer vooruitkijken.
Niet meer alleen
Amina kwam naar Nederland om te studeren. Na een verbroken relatie verloor ze haar verblijfsstatus. Toen bleek ze zwanger. “De grond zakte onder mijn voeten weg.” Via het Wereldhuis kreeg ze onderdak, begeleiding en steun. Vijf dagen geleden werd haar zoon geboren. “Ik voel me voor het eerst in lange tijd niet alleen.”
Samen maken we het verschil
Ieder mens telt. Ook zonder papieren. Via het programma binnenlands diaconaat steunt Kerk in Actie initiatieven als de Wereldhuizen, de Pauluskerk en Villa Vrede in Utrecht, zodat mensen zonder verblijfsrecht niet door het net vallen. Zodat zij kunnen leven met rust, zorg en respect en er perspectief komt voor de toekomst.
