De trauma’s van drie Soedanese tieners
De oorlog die sinds april 2023 Soedan in haar greep heeft, treft kinderen en jongeren enorm. Joreen (18), Yagin (18) en Munir (15) kunnen daarover meepraten. Ze zijn alle drie naar buurland Zuid-Soedan gevlucht, wonen daar in een vluchtelingenkamp waar het leven ook zwaar is.
Joreen (18)
Joreen vertelt: “Toen mijn moeder vermoord werd, ben ik hierheen gekomen met mijn oma, mijn tante en mijn broer. In Soedan was ons leven goed: daar zorgde mijn vader voor genoeg inkomen voor ons gezin. Maar nu zijn we alleen in een vreemd land en hebben we niet genoeg te eten. Ik mis mijn moeder, ons huis, mijn school, alles... En de taal is hier anders. Ik kan hier gelukkig wel naar school. Ik ben net naar de bovenbouw van de middelbare school gegaan.”
Munir (15)
Munir vluchtte eerst met zijn ouders, broertjes en zusjes naar Oeganda. Kort daarna gingen ze naar Zuid-Soedan, waar ze nu drie jaar wonen. Hij vertelt: “In Soedan konden we naar school en was de gezondheidszorg goed. Hier in Zuid-Soedan was het vooral erg moeilijk om in de grote stad te leven. Daar was alles duur en hadden we geen voorzieningen en te weinig te eten. Nu wonen we meer buiten de stad. Hier is ook genoeg schoon water. Ik heb een jaar school gemist door de oorlog. Nu zit ik op een basisschool speciaal voor vluchtelingen uit Soedan. We hoeven daar niet voor te betalen. Ze spreken hier niet alleen Engels, maar gelukkig ook Arabisch. Ik doe goed mijn best, want ik zou later graag een baan willen bij het Wereldvoedsel-programma.”
Yagin (18)
“Ik mis mijn moeder, ons huis en de vrienden die ik daar had.”
Ook Yagins moeder werd vermoord. Haar tante besloot met Yagin en haar broertjes naar Zuid-Soedan te vluchten. Nu wonen ze in een vluchtelingenkamp 30 kilometer buiten de Zuid-Soedanese hoofdstad Juba. Yagin vertelt: “Het was een moeilijke reis, maar godzijdank hebben we het overleefd. Ik ben blij dat we hier veilig zijn, maar ons leven hier is moeilijk. We hebben soms te weinig te eten en ik heb nog veel verdriet over alles wat we meegemaakt hebben. Ik mis mijn moeder, ons huis en de vrienden die ik daar had.” Hulporganisaties zorgden dat ze weer naar school kunnen. “Daar ben ik dankbaar voor, want tijdens onze vlucht konden we maandenlang niet naar school. Dat maakte me moedeloos.” Maar in Soedan kregen ze les in het Arabisch les en in Zuid-Soedan in het Engels. “Mijn Engels wordt gelukkig steeds beter. Maar de klassen zijn hier overvol en het schoolmateriaal beperkt. Maar ik zet door want onderwijs geeft mij hoop. Ik hoop dat ik een opleiding tot verpleegkundige kan volgen, zodat ik mensen die gewond zijn geraakt door de oorlog kan helpen. Ik bid voor vrede in Soedan en voor een beter leven voor kinderen zoals ik. Bedankt dat jullie willen luisteren naar mijn verhaal en dat jullie ons steunen in Zuid-Soedan.”
Steun dit werk
Kerk in Actie biedt Soedanese vluchtelingen in Zuid-Soedan noodopvang, een veilige plek voor jongeren, klaslokalen, waterpompen, deelname aan spaargroepen en materialen om een nieuwe start te maken met landbouw, visserij of kleding naaien. Steun kinderen als Joreen, Munir en Yagin via ons programma Noodhulp.
