Hoewel er een tijdelijk staakt-het-vuren is tussen Israël en Libanon, blijft de humanitaire situatie in Libanon uiterst zorgwekkend. Meer dan een miljoen mensen zijn op de vlucht en hebben alles achter moeten laten. Veel gezinnen leven in scholen, tijdelijke opvang of zelfs op straat.
“Er zijn nog steeds veel ontheemden in Beiroet”, vertelt Julia Schipper, medewerker bij DCA, noodhulppartner van Kerk in Actie in Libanon. “Veel mensen zijn na het ingaan van het staakt-het-vuren naar het zuiden teruggegaan, maar velen zijn ook gebleven vanwege de enorme verwoestingen, de waarschuwing van de regering om niet te snel terug te keren naar het zuiden omdat Hezbollah en het Israëlische leger daar nog steeds aanwezig zijn. Sommige mensen zijn alleen naar het zuiden gegaan om hun huizen te controleren en spullen op te halen, en sommigen ontdekten dat hun woningen beschadigd of onbewoonbaar waren, waardoor ze weer terugkeerden naar het noorden.”
Zolang het staakt-het-vuren van kracht is, is er in Beiroet geen directe angst meer voor aanvallen, weet Julia Schipper van DCA. “Maar tegelijkertijd is er nog niet veel vertrouwen, omdat de situatie snel weer kan veranderen.”
Bekijk dit filmpje over de hulpverlening (YouTube)
Download dit filmpje voor gebruik in kerkapp of kerkdienst (Vimeo)
Lees verder:
Bericht van Wilbert en Rima
Beiroet, 22 april 2026
In maart brak opnieuw oorlog uit in het Midden-Oosten. Ook in Libanon laaide het geweld weer op. Net als in 2024 moesten duizenden mensen hun huizen ontvluchten. De opvanglocaties (scholen, sporthallen, leegstaande woningen) zaten weer bomvol, ook in onze wijk. Er kwam ook weer volop noodhulp op gang.
De Stille Week en het Paasfeest waren dit jaar anders dan anders. In onze kerk vierden we Pasen terwijl de luchtaanvallen een paar kilometer verderop duidelijk hoorbaar waren. Die achtergrondgeluiden vormden een scherp contrast met de boodschap van Jezus, die zijn leven gaf en zo zonde en dood overwon. Het zingen van de paasliederen had een extra dimensie.
Nu lijkt het ergste geweld weer achter ons te liggen. De politici onderhandelen over een wapenstilstand. Maar een wapenstilstand is nog geen vrede. Echte vrede, zo geloven wij, komt tot stand door de liefde van Christus die de grenzen van volken, talen en culturen overstijgt. Dat is voor ons een motivatie om verder te gaan met ons werk in christelijk, theologisch onderwijs.
Hartelijke groeten,
Wilbert van Saane en Rima Nasrallah
Bericht van Mirjam Polak
De afgelopen weken zijn moeilijk in woorden te vangen. Begin maart brak de oorlog uit in Libanon. De eerste nacht werk ik wakker van zware bombardementen op Beiroet en ik lag in mijn bed te trillen. Soms waren er ‘sonic booms’ te horen als straaljagers door de geluidsbarrière gingen. Je brein leert op een gegeven moment onderscheid te maken tussen drones, onweer, vuurwerk en bombardementen. We checken een Libanees app-kanaal om te zien wat er gebeurt in het land. Soms is het maar beter het nieuws even niet te checken.
De universiteit waar ik studentencounselor ben, schakelde over op online lesgeven; ontzettend impactvol voor de studenten van Haigazian University. Ze missen ‘campus life’ en de verbondenheid. Van meerderen hoorde ik dat zij bang zijn om naar de campus te komen, omdat ze niet zeker zijn wanneer een bombardement zal plaatsvinden. De jeugd in Libanon groeit op met ontzettend veel onzekerheid, angst en destructie. De economie krijgt weer een flinke knauw vanwege de situatie. Velen raken hun baan en inkomsten kwijt.
Ik vond het vooral vervreemdend toen ik bij een gebombardeerd gebouw stond te kijken en ineens een student achter mij stond. Drie van zijn familieleden waren onder het puin gehaald en overleden. De normale kaders van wat een counselor zegt, vervagen in zo’n moment. Ik zei: ‘I don’t know what to say’ en gaf hem een klopje op zijn schouder. Verder niets.
Wij waarderen uw betrokkenheid en gebed en groeten u vanuit dit prachtige en diep gebroken land: Libanon. Wij blijven hopen en koersen op de troostende nabijheid van Christus.
