Heeft onze kerk nog toekomst?
Twee keer per jaar geeft Robert Doornenbal les aan het Luthers Theologisch Seminarie in Hongkong. Ook in Hongkong maken traditionele kerken zich zorgen om hun toekomst. Robert spreekt erover met zijn studenten in Hongkong.
Het kerkelijk landschap van Hongkong
Hongkong telt 1,3 tot 1,4 miljoen christenen, dat is ruim 16 procent van de bevolking. Er zijn honderden kerken en ruim zeventig denominaties, verdeeld over vier hoofdcategorieën: Rooms-Katholiek, Evangelisch, Pinkster-/charismatisch en Oecumenisch (Lutheranen, Presbyterianen/Gereformeerden, Anglicanen en Methodisten). De Rooms-Katholieke Kerk groeit de laatste jaren licht. In 2026 zijn met Pasen ruim 2.500 mensen gedoopt, waarvan 1.600 volwassenen. De meeste Evangelische kerken (zoals de Saddleback Church Hong Kong) krijgen ook steeds meer leden; vaak houden ze meerdere diensten in een groot pand. Dit geldt ook voor de Pinkster- of Charismatische kerken (zoals de International Christian Assembly).
Voortbestaan traditionele kerken bedreigd
De oecumenische kerkfamilie vertoont echter een ander beeld. De honderden plaatselijke gemeenten tellen tussen de 100 en 200 meest oudere leden. Hun kerkdiensten hebben vaak een traditionele liturgie en structuur. Op de langere termijn is hun voortbestaan zeer onzeker, vanwege een gebrek aan financiën en geschikt leiderschap. De zorgen over hun voortbestaan zijn vergelijkbaar met veel Protestantse gemeenten in Nederland. Wat is er nodig om het tij te keren voor gemeenten die in hun voortbestaan worden bedreigd?
‘Ik werd geïnspireerd’
Ik sprak hierover met een aantal theologiestudenten die predikant willen worden in een van de Lutherse kerken in Hongkong. Het woord ‘inspiratie’ viel vaak. ‘Ik had een voorganger die het christelijk geloof op een heel inspirerende manier voorleefde. Hij daagde me uit om de boodschap van Jezus serieus te nemen en maakte het ook concreet’, vertelde Katie. ‘Als ik dat niet had meegemaakt, was ik waarschijnlijk afgehaakt, zoals het geval is bij veel jongeren.’ Anderen noemden als bronnen van geestelijke inspiratie hun jongerenpastor, een familielid of een vriend(in) – of een evenement dat ze hadden bijgewoond zoals een meerdaagse retraite.
‘Ik kreeg verantwoordelijkheid’
Een tweede factor die de studenten noemden, is dat ze verantwoordelijkheid kregen. John vertelde dat hij naar de kerk ging omdat het moest. Hij vond het saai en niet relevant voor zijn leven. John was hard op weg een kerkverlater te worden. Maar dit veranderde toen de predikant belangstelling voor hem toonde en hem vroeg of John ergens mee wilde helpen. Dit was het begin van een traject van twee jaar waarin John steeds meer verantwoordelijkheid kreeg met persoonlijke coaching, ook bij bijbellezen en bidden. John kreeg de smaak te pakken. Een paar jaar ging hij zelfs theologie studeren.
Luisteren we naar jongeren?
Naast geestelijke inspiratie en persoonlijke groei door verantwoordelijkheid te krijgen, benadrukken de studenten het belang van goede onderlinge relaties in de kerk. ‘Laten we eerlijk zijn over wat er écht speelt in ons leven. En leren om het op een prettige manier met elkaar oneens te zijn’, verzucht Alex. Motiverend is ook: dienstbaar zijn naar elkaar én naar niet-gelovigen. Predikanten-in-opleiding smachten naar flexibele en minder hiërarchische kerkstructuren. Ik merk dat jonge gelovigen vaak heel goed kunnen aangeven wat wel en wat niet helpend is als het gaat om de toekomst van de kerk. Dat is hoopgevend. Dat geldt zowel in Hongkong als in Nederland. De vraag is wel: luisteren we naar jongeren? En wat gaan we doen met hun feedback?
Robert Doornenbal
Lees meer weblogs via: www.kerkinactie.nl/doornenbal
